ΠΑΙΔΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

                                  ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ
Από την Ελένη Σαραντίτη

«Οι περισσότεροι διδάσκαλοι απαγορεύουν εις τους μαθητάς των να διαβάζουν μυθιστορήματα και άλλα τοιαύτα βέβηλα έργα...».
Από άρθρο έλληνα παιδαγωγού του 1900
   
    Σαν να μην αρκούσαν οι τόσες εθνικές μας συμφορές και ταλαιπωρίες, σαν να μη δίνονταν μάχες για την καταπολέμηση της αμάθειας, είχαμε και τις αντιλήψεις αυτές που αν κυριαρχούσαν, η ελληνική παιδική λογοτεχνία θα εξοντωνόταν και όχι απλώς -όπως για δεκαετίες συνέβη- θα παραμεριζόταν. Εντούτοις, ήδη από τις αρχές του περασμένου αιώνα το παιδικό βιβλίο άρχισε να κυκλοφορεί και να διαβάζεται (από τα παιδιά των πλούσιων ή διανοούμενων οικογενειών κυρίως) κι έπειτα να διαδίδεται, να δανείζεται, ν' αλλάζει χέρια, να αγαπιέται όπως του πρέπει. Φυσικά αναφερόμαστε στα βιβλία της Πηνελόπης Δέλτα (1874-1941), που ήταν από τις σημαντικότερες γυναικείες φυσιογνωμίες στις κρίσιμες εκείνες πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα. Πολλά από τα έργα της, τα ιστορικά κυρίως, έχουν κάνει μέχρι σήμερα άνω των σαράντα ανατυπώσεις. Και ας αναφέρουμε μόνο τα μυθιστορήματα «Για την Πατρίδα», «Στον καιρό του Βουλγαροκτόνου», «Στα μυστικά του Βάλτου».
Ιστορικά μυθιστορήματα που διαβάστηκαν και από νέους έγραψε -με τη γλαφυρότατη πένα- του και ο Σπύρος Μελάς (1882-1966), όπως λ.χ. «Ο Γέρος του Μοριά», «Ματωμένα ράσα», «Ο ναύαρχος Μιαούλης».
   
    Πολυγραφότατος και μεγάλος γνώστης -και λάτρης- της εθνικής μας εξέγερσης ήταν και ο συγγραφέας Τάκης Λάππας (1904- 1995). Τα βιβλία του, μυθιστορηματικές βιογραφίες, με ωραία γλώσσα και πολύν ενθουσιασμό γραμμένα, έφτασαν και στο πιο μακρινό χωριό. Μερικά δε από αυτά ανατυπώνονται ακόμη, όπως «Οι θαλασσομάχοι του Αιγαίου», «Οι ήρωες του '21 στα παιδικά τους χρόνια», «Νικηταράς», «Ρήγας Βελεστινλής», «Ο Κατσαντώνης», «Οδυσσέας Αντρούτσος» κ.ά.
Ιστορικά μυθιστορήματα για παιδιά έγραψε και ο Νίκος Καζαντζάκης, όπως λ.χ. το πολύ γνωστό «Στα παλάτια της Κνωσού» ή το «Μέγας Αλέξανδρος».
Ενα πολύ καλό ιστορικό βιβλίο για παιδιά είναι και το μυθιστόρημα «Μέσα στις φλόγες» της Διδώς Σωτηρίου. Και της Λιλίκας Νάκου (1903-1989) τα διηγήματα όμως, «Η κόλαση των παιδιών». Της Γαλάτειας Σαράντη τα μυθιστορήματα «Στη χαραυγή της λευτεριάς» και «Οι μπαρουτόμυλοι της Δημητσάνας» διαβάστηκαν πολύ και με μεγάλο ενδιαφέρον. Αλλά βλέπουμε ότι συν τω χρόνω τα ιστορικά μυθιστορήματα για παιδιά διαρκώς αρτιώνονται - όπως άλλωστε ολόκληρη η ελληνική παιδική λογοτεχνία, που αποβάλλει τον διδακτισμό, τον φόβο του «τολμηρού», ελευθερώνεται. Οι συγγραφείς διαβάζουν περισσότερο, έρχονται σε επαφή με συναδέλφους τους του εξωτερικού, παρακολουθούν τάσεις και κινήματα, η άνοδος του βιοτικού επιπέδου βοηθά, το βιβλίο γίνεται προσιτό και σε ασθενέστερες οικονομικά τάξεις, οι γονείς ενημερώνονται και επιλέγουν. Ετσι το εξαιρετικό μυθιστόρημα για παιδιά της Αλκης Ζέη «Ο Μεγάλος περίπατος του Πέτρου» έφτασε στα χέρια χιλιάδων νεαρών αναγνωστών. Αλλά αυτό δεν χρειάζεται συστάσεις. Χρειάζεται συστάσεις όμως ένα άλλο πολύ ωραίο ιστορικό βιβλίο της Ζωής Βαλάση, «Η πριγκίπισσα της Παλμύρας» (Κέδρος), που δεν κυκλοφόρησε ευρέως - όπως θα του άξιζε. Και η Ζωρζ Σαρρή έγραψε ιστορικά μυθιστορήματα, όπως «Οι νικητές», «Οταν ο ήλιος», «Τα γενέθλια». Της Λιλής Μαυροκεφάλου τα δύο συναρπαστικά μυθιστορήματα «Αγης» και «Κλεομένης» (οι δυο σπουδαίοι μεταρρυθμιστές βασιλείς της Σπάρτης) δεν πέρασαν απαρατήρητα, και ας σημειωθεί ότι η Λιλή Μαυροκεφάλου έχει γράψει και άξια λόγου ιστορικά μυθιστορήματα για ενηλίκους, ενώ η Κίρα Σίνου έγραψε, ανάμεσα στα πολλά πεζογραφήματά της για παιδιά, και τα ιστορικά μυθιστορήματα «Οι τελευταίοι βασιλείς της Ατλαντίδας», «Οι ιερές γάτες» και το πολύ ενδιαφέρον «Αννα και Θεοφανώ», που αφορά τις ομώνυμες ξενοπαντρεμένες πριγκίπισσες του Βυζαντίου με την ισχυρή προσωπικότητα· το «Πέτρινο σπίτι» της Ηρώς Παπαμόσχου είναι ένα καλό, γεμάτο αισθήματα μυθιστόρημα, καθώς και το «Τραγούδι για τρεις» της Λότης Πέτροβιτς-Ανδρουτσοπούλου, που περιέχει όλα εκείνα τα στοιχεία που κάνουν ένα μυθιστόρημα αξιανάγνωστο. Αν και όχι ιδιαίτερα γνωστό, το μυθιστόρημα του Μανουήλ Τασούλα «Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα» είναι σοβαρό και προσεγμένο.
Η Ελένη Δικαίου (1952- ) έχει γράψει αρκετά ιστορικά βιβλία· αν και θεωρώ ότι το πιο ολοκληρωμένο, το ευφραδέστερο για τον αναγνώστη είναι «Τα κοριτσάκια με τα ναυτικά», αναφερόμαστε και σε άλλους τίτλους, όπως «Οι θεοί δεν πεθαίνουνε στην Πέλλα», «Ο πόλεμος στην Τροία», «Θησέας, ο ήρωας της Αθήνας», κ.ά.
Βεβαίως υπάρχουν και άλλοι ακόμη συγγραφείς που έγραψαν ιστορικά μυθιστορήματα για παιδιά, αλλά, δυστυχώς, δεν μπορούν να περιληφθούν όλοι εδώ, μια μικρή επιλογή κάνουμε. Αλλωστε τον τελευταίο καιρό τυπώνονται λιγότερα ιστορικά μυθιστορήματα, ενώ περισσεύουν τα βιβλία με σύντομα κειμενάκια για πολύ μικρά παιδιά που ό,τι αρχίζουν να διαβάζουν· από αυτά, άλλα είναι χαριτωμένα και άλλα όχι. Πάντα όμως ο κόπος που καταβάλλεται είναι μικρός· και από μέρους του αναγνώστη, και από μέρους του συγγραφέα...




Τα βιβλία που παρουσιάζουμε παρακάτω είναι ιστορικά μυθιστορήματα της τελευταίας -τα περισσότερα- παραγωγής. Σε μερικά από αυτά έχουμε αναφερθεί και άλλοτε· αξίζει, όμως, να τα θυμηθούμε ξανά· πρόκειται για καλά βιβλία.

   
**Αννα Γκέρτσου-Σαρρή    
"Μ' ενάντιους ανέμους"
εκδόσεις Κέδρος, σ. 392, ευρώ 16.
Η Αννα Γκέρτσου-Σαρρή με την υπευθυνότητα που τη διακρίνει έγραψε ένα πολύ καλό ιστορικό μυθιστόρημα για νέους, ίσως από τα σημαντικότερα που κυκλοφόρησαν τα τελευταία χρόνια. Με ωραία γλώσσα, θαλασσινή, τραχιά και χυμώδη, γλυκιά όπου πρέπει και θυμωμένη όταν επιβάλλονται ο θυμός ή η διαμαρτυρία, με σκηνές εντυπωσιακές, συγκρούσεις, ταραχές, με ταξίδια επικίνδυνα και ναυτικές επιχειρήσεις, ήρωες και αντιήρωες, δειλούς αλλά και αποφασισμένους, μια Ελλάδα σε αναβρασμό, μια Ελλάδα επαναστατημένη, και μια γυναίκα θεϊκών διαστάσεων: η Δόμνα Βισβίζη. Η σχεδόν άγνωστη και παραμερισμένη ηρωίδα.
Η Δόμνα Βισβίζη (Αίνος Θράκης 1783- Πειραιάς 1850), κόρη εύπορων γαιοκτημόνων, «Καπετάνισσα» στην Επανάσταση του 1821, παντρεμένη από το 1808 με τον φιλικό και αγωνιστή, πλοιοκτήτη Χατζή-Αντώνη Βισβίζη (Αίνος; - Αγία Μαρίνα Φθιώτιδας 1822), μαζί με τα τέσσερα ανήλικα παιδιά της ακολούθησε τον άνδρα της στις επιχειρήσεις εναντίον των Τούρκων. Η Θρακιώτισσα αρχόντισα, όταν ξάφνου πεθαίνει ο σύντροφός της, αναλαμβάνει η ίδια τη διακυβέρνηση του μπρικιού και την ευθύνη της σίτισης και του εξοπλισμού των 140 ανδρών του πληρώματος. Υστερα από περιπολίες, μάχες, μεταφορά πολεμοφοδίων, αβαρίες και με την ευθύνη της διευκόλυνσης διακίνησης των στρατευμάτων με τα πυροβόλα της, ύστερα από χαμούς, νίκες, θριάβους και απώλειες, παραχώρησε το πλοίο της στην ελληνική κυβέρνηση για να το μετατρέψει σε πυρπολικό. Πέθανε μες στη φτώχεια και στη λησμονιά. Και την αγνωμοσύνη.
Αυτής της σπουδαίας γυναίκας την ιστορία αφηγείται η Αννα Γκέρτσου-Σαρρή. Στις σελίδες του μυθιστορήματος η ηρωίδα μιλά εξομολογητικά, λες και αυτοβιογραφείται. Στα 60 της πλέον, πλούσια σε αισθήματα και γνώση, και με την ασύγκριτη αίσθηση ότι έκανε το καθήκον της παρά «Τους ενάντιους ανέμους», με την πίκρα στα λόγια αλλά τη γλύκα στην ψυχή, «...έφτασα να πιστεύω», ομολογεί, «πως δύο είναι τα σημαδιακά πράματα στη ζωή του κάθε ανθρώπου: το σπιτικό του και η πατρίδα όπου γεννήθηκε. Τούτες είναι οι πρώτες βούλες που τον σφραγίζουν. Θα τα πω όλα με τη σειρά που ήρθαν στη ζωή μου». Τι ζωή! Στο μυθιστόρημα θα γνωρίσουμε και άλλες σημαντικές μορφές του Ελληνισμού· τον Καΐρη, τον Ανδρούτσο, τον Εμμανουήλ Παπά, την Ευανθία Καϊρη. Με τον ανεξαργύρωτο Νικηταρά και την άξια γυναίκα του Αγγελίνα η Δόμνα Βισβίζη γειτόνεψε σε γειτονιά του Πειραιά. Παρούσα στη σύλληψη του Νικηταρά. Παρούσα και στην τύφλωσή του. Μια μέρα κάτι ψαράδες πήραν να τραγουδούν: «Πουλάκι πόθεν έρχεσαι, πουλάκι γι' αποκρίσου/ μην είδες και μην άκουσες για την κυρά-Δομνίτσα/ την όμορφη, τη δυνατή, την αρχικαπετάνα...». Εκείνη περνούσε και τ' άκουσε. Δάκρυσε. Θυμήθηκε. Πόσα δεν είχε να θυμηθεί...
Ενα έργο το οποίο ξετυλίγει στιγμές του Αγώνα σημαντικές και μας γνωρίζει μια υπέροχη προσωπικότητα, μια μεγάλη ηρωίδα, που ωστόσο παρέμεινε άτομο σεμνό, ταπεινό, άνθρωπος αληθινός δηλαδή. Η Αννα Γκέρτσου-Σαρρή έκανε σοβαρή δουλειά.

   
Για νέους αλλά και για ενηλίκους.
**Εύη Πίνη
"Το μυστικό του δούλου - Συνωμοσία στην αγορά της αρχαίας Αθήνας "
εικονογράφηση: Μαρίνα Ρούσσου (παράρτημα), Βασίλης Κοντογεώργος (εξώφυλλο)
εκδόσεις Ερευνητές, σ. 160, ευρώ 13,80
«Θα σου κάνει εντύπωση που εγώ, ένας απλός δούλος, έγινα φημισμένος μάγειρας και βρέθηκα στη Θόλο να ετοιμάζω γεύματα για τους βουλευτές... Μάθε λοιπόν ότι δεν ήμουν πάντα δούλος! Γεννήθηκα από ελεύθερους ανθρώπους...», μιλά ο Χυτρίων, ο μάγειρος της Θόλου (σημαντικό δημόσιο κτήριο της Αθήνας). Ο βουλευτής Καλλίμαχος τον ακούει με ενδιαφέρον. Αθήνα, άνοιξη του 451 π.Χ.
Μέσα από τις διηγήσεις του Χυτρίωνα μαθαίνουμε πως όταν ήταν δεκάχρονος επέδραμε στο χωριό τους μια ξένη φυλή, σκότωσαν τους άνδρες, έκαψαν, λεηλάτησαν, και όσους γλίτωσαν τους πήραν μαζί τους. «Ο,τι και να γίνει, μην αφήσεις από το χέρι τη μητέρα σου. Μπορεί να σας λυπηθεί κάποιος και να σας αγοράσει και τους δυο μαζί», τον είχε συμβουλέψει κάποιος συγχωριανός του. Κι έτσι έγινε. Τους αγόρασε και τους δυο ένας έντιμος γαιοκτήμονας. Κοντά του έζησαν καλή ζωή - ανεξαρτήτως της νοσταλγίας. Ομως ο βουλευτής Καλλίμαχος, μετά τις αλλεπάλληλες συναντήσεις που είχε με τον Χυτρίωνα, κατάλαβε ότι ο μάγειρος της Θόλου έκρυβε κάποιο πολύ σοβαρό μυστικό...
Ενδιαφέρον. Με πολλές ιστορικές λεπτομέρειες, πληροφορίες κι ένα μυστήριο που ο Καλλίμαχος θα λύσει. Και θα κατανοήσει. Στο τέλος του μυθιστορήματος υπάρχει ένα καλό, κατατοπιστικό παράρτημα. Η συγγραφέας Εύη Πίνη είναι και αρχαιολόγος. Από τις ίδιες εκδόσεις (Ερευνητές) κυκλοφορεί το βιβλίο της «Περικλής και κλασική Αθήνα», ενώ τελευταίως συνέγραψε τη σειρά «Μικροί οδηγοί μουσείων» (εκδόσεις Παπαδόπουλος).
Για παιδιά άνω των 12 ετών.

   

**Λίτσα Ψαραύτη
"Κασσάνδρα, η μάντισσα της Τροίας"
εξώφυλλο: Εύη Τσακνιά
εκδόσεις Πατάκη, σ. 168, ευρώ 9
Η τραγική και πανέμορφη κόρη του βασιλικού ζεύγους της Τροίας, αυτή που είχε το θεϊκό χάρισμα της μαντικής, μα δεν γινόταν ποτέ πιστευτή. Η Κασσάνδρα. Συγκλονιστική γυναίκα. Αδιάφορη στον έρωτα του Απόλλωνα βίωσε αγόγγυστα τη δύσκολη ζωή της κι ετελεύτησε μακριά από την πατρίδα της. Μετά τη δόλια άλωση της Τροίας έπεσε στον κλήρο του Αγαμέμνονα κι εκείνος, ο καταστροφέας, την έσυρε στους άξενους τόπους. Στη Λακωνία, στις Αμύκλες, όπου το ιερό του Απόλλωνα, υπήρχε άγαλμα προς τιμήν της.
Στο μυθιστόρημά της η Λίτσα Ψαραύτη τη σκιαγραφεί έτσι όπως είναι τα όνειρα: μακρινή και άπιαστη. Και αξιαγάπητη. Μα η συγγραφέας δεν μιλά μόνο για την ωραία πριγκίπισσα-μάντισσα. Περιγράφει την καθημερινή, ήσυχη ζωή στην πλούσια και προοδευμένη Τροία, την άδικη επιδρομή, τον ανίερο πόλεμο, την αντίσταση, τους πρωταγωνιστές.
Γραμμένο επιδέξια, λιτά, πλην όμως συγκινητικά από την έμπειρη συγγραφέα, αξίζει -οπωσδήποτε- να διαβαστεί. Και για τις γνώσεις που παρέχει αλλά και για την απόλαυση της καλής γραφής.
Ας προσθέσουμε ότι η Λίτσα Ψαραύτη έχει γράψει και το «Διπλό ταξίδι», μυθιστόρημα ιστορικό και αυτό, το «Χαμόγελο της Εκάτης», επίσης ιστορικό, κ.ά.
Ηλικία: Για μεγάλα παιδιά και για εφήβους.
   

**Ιφιγένεια Μαστρόγιαννη
"Ο πρίγκιπας με τα κρίνα "
εξώφυλλο: Βασίλης Παπατσαρούχας
εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, σ. 124, ευρώ 8
Στα χρόνια του Μίνωα. Δυο παιδιά. Δυο φίλοι πολύ διαφορετικοί και από πατρίδες ξένες. Ο Πελίας από το Ζάκρο της Κρήτης και η Τίτη, από την Αίγυπτο. Εγνοια τους και σκοπός τους, να σώσουν την ιερή εικόνα του Πρίγκιπα με τα Κρίνα, την οποία είχε κλέψει και απομακρύνει από τον «οίκο» του ο πατριός τού Πελία, ο ακατονόμαστος Μελάνθης. Περιπέτειες, ενώ η Σκιά του Μίδα απλώνεται κυρίαρχη πάνω από την Κρήτη και την Αίγυπτο, μεταβάλλοντας τους κατοίκους σε σκληρά, άπληστα όντα. Η Σκιά του Μίδα είναι η μανία για πλουτισμό και ισχύ.
Καλή γραφή, πληροφορίες για Κρήτη και Αίγυπτο των χρόνων του Μίνωα, ιστορία που εξάπτει το ενδιαφέρον σελίδα τη σελίδα.
   

**Ειρήνη Κατσίπη-Σπυριδάκη
"Στο δρόμο του ήλιου "
σχέδιο εξωφύλλου: Σπύρος Γούσης
εκδόσεις Κέδρος, σ. 206
Η συγγραφέας και εκπαιδευτικός Ειρήνη Κατσίπη-Σπυριδάκη μάς είχε αφήσει τις καλύτερες εντυπώσεις με το ιστορικό μυθιστόρημά της «Ταξίδι στη Βασιλεύουσα», όπου, στα χρόνια που αυτοκράτορας του Βυζαντίου ήταν ο Θεόφιλος, τρεις νέοι από τη Μακεδονία ξεκινούν για τη Βασιλεύουσα, για διαφορετικούς ο καθένας λόγους. Μυθιστόρημα δράσης, αλλά που άνετα αναπλάθει την εποχή και υπογραμμίζει την ευεργεσία της φιλίας· βεβαίως και είχαμε αναφερθεί σ' αυτό.
Τώρα, με τον «Δρόμο του ήλιου» η συγγραφέας μιλά για τη Μικρασιατική Καταστροφή· απλά, με γνώση κι έναν καλά κρυμμένο πόνο. Σαν ξένο πόνο. Κι εντούτοις τόσο υπαρκτό. Οι ήρωές της, και εδώ πάλι νέοι, φεύγουν από τα Βουρλά, τον τόπο τους, για να αποφύγουν την επιστράτευση που έχουν διατάξει οι τουρκικές αρχές. Στη Σμύρνη καταφεύγουν λιποτάκτες, όταν κάνει -1919- απόβαση ο ελληνικός στρατός.
Η ιστορία των κρίσιμων και τραγικών εκείνων χρόνων μέσα από ένα μυθιστόρημα στο οποίο δεν κυριαρχούν μονάχα η απόγνωση και το αρχικό χάος αλλά και η συντροφικότητα και η ανθρωπιά. Και η ελπίδα. Και οι θεσπέσιες περιγραφές της υπέροχης πόλης της Σμύρνης. Και το ήθος της γλώσσας της συγγραφέως.
ΠΗΓΗ: enet

ΙΣΤΟΡΙΑ

Νεοελληνικός διαφωτισμός

 

 

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Ο Νεοελληνικός Διαφωτισμός είναι ιδεολογικό, φιλολογικό, γλωσσικό και φιλοσοφικό ρεύμα που επιχείρησε να μεταφέρει τις ιδέες και τις αξίες του ευρωπαϊκού διαφωτισμού, του οποίου και αποτελεί παρακλάδι, στον χώρο του υπόδουλου ελληνόγλωσσου γένους στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Γενικά

Με τον όρο διαφωτισμός εννοείται η πνευματική κίνηση που σημειώθηκε στη Δυτική Ευρώπη από τα τέλη του 17^ου, και σε όλο τον 18ο αιώνα με κύριους στόχους τη λύτρωση του ανθρώπινου πνεύματος από τις προλήψεις, τις δεισιδαιμονίες, την αυθεντία του κράτους και της εκκλησίας και την επικράτηση του ορθού λόγου, της πνευματικής ελευθερίας, της ανεξιθρησκίας και του σεβασμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, χωρίς όμως και να λειτουργήσει ως φιλοσοφικό κίνημα. Οι ιδέες του διαφωτισμού, δηλαδή του ορθολογικού ανθρώπου που θέτει ως σκοπούς τη γνώση την ελευθερία και την ευτυχία, διαχύθηκαν στον ελλαδικό χώρο, όταν διαμορφώθηκαν οι κατάλληλες συνθήκες στις αρχές του 18ου. Ως χρονικά όρια αυτού του ρεύματος προσδιορίζονται μεταξύ του 1700 και 1821, δηλαδή από εποχής Βολταίρου καλούμενη "προδρομική περίοδος", με την ανάθεση της εξουσίας των παραδουνάβιων ηγεμονιών σε Έλληνες ηγεμόνες, και αργότερα με τη συνθήκη του Κιουτσούκ Καϊναρτζή, το 1774, που αρχίζει η λεγόμενη "περίοδος ανακαίνισης" όπου και η μεγαλύτερη ακμή του, θα οδηγήσει στην Ελληνική Επανάσταση του 1821. Βασικά στηρίγματα αυτού του ρεύματος ήταν αφενός η οικονομική ανάπτυξη που εμφάνισαν κάποιες περιοχές και αφετέρου η ανακάλυψη της τυπογραφίας και η διάδοση του γραπτού λόγου. Η σημασία του νεοελληνικού διαφωτισμού υπήρξε ο βασικότερος παράγοντας στην ανάπτυξη της εθνικής συνείδησης των νεοελλήνων.
Κύριοι φορείς του νεοελληνικού διαφωτισμού είναι οι Έλληνες που ζουν στην δύση. Αυτοί παρακολουθούν από κοντά όλες τις αλλαγές που γίνονται στην σκέψη, παρακολουθούν τις ανακαλύψεις πάνω στις νέες τεχνικές, ανακαλύπτουν τις ιδεολογικές αρχές πάνω στις οποίες πραγματοποιείται η γαλλική επανάσταση. Αυτό το κοινωνικό και πολιτικό γεγονός δανείζει τις αρχές στον νεοελληνικό διαφωτισμό.
Εκείνη την εποχή η Ευρώπη ανακαλύπτει τον φιλελευθερισμό και την ανάγκη της αυτοδιάθεσης των λαών. Οι Έλληνες της Δύσης αντιλαμβάνονται πως μόνο με την πνευματική αναγέννηση των υποδούλων θα μπορέσει να ωριμάσει η ιδέα της επανάστασης. Μέσα σε αυτά τα δεδομένα πολλοί μορφωμένοι Έλληνες συμμετείχαν στην διάδοση των ιδεών του διαφωτισμού, που προσαρμόστηκαν στις ανάγκες του υπόδουλου γένους.

Αδαμάντιος Κοραής

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

        

Αδαμάντιος Κοραής
Πραγματικό όνομα	Αδαμάντιος Κοραής
Γέννηση	27 Απριλίου 1748
Τόπος γέννησης	Σμύρνη
Θάνατος	6 Απριλίου 1833
Τόπος θανάτου	Παρίσι
Εθνικότητα	Ελληνική
Υπηκοότητα	Ελληνική
Είδος Τέχνης	Έλληνας Φιλόλογος

Ο Αδαμάντιος Κοραής (27 Απριλίου 1748, Σμύρνη – 6 Απριλίου 1833 Παρίσι, Γαλλία), ήταν Έλληνας φιλόλογος με βαθιά γνώση του ελληνικού πολιτισμού. Ο Κοραής είναι ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του νεοελληνικού διαφωτισμού και μνημονεύεται, ανάμεσα σε άλλα, ως πρωτοπόρος στην έκδοση έργων αρχαίας ελληνικής γραμματείας, αλλά και για τις γλωσσικές του απόψεις στην υποστήριξη της καθαρεύουσας, σε μια μετριοπαθή όμως μορφή της με σκοπό την εκκαθάριση των πλείστων ξένων λέξεων που υπήρχαν στη γλώσσα του λαού.Ο Αδαμάντιος Κοραής γεννήθηκε στη Σμύρνη στις 27 Απριλίου 1748. Πατέρας του ήταν ο Ιωάννης Κοραής, καταγόμενος από τη Χίο. Ορφάνεψε σε μικρή ηλικία ο πατέρας του Αδαμάντιου και στράφηκε νωρίς στο εμπόριο.

Στη Σμύρνη

Στη Σμύρνη έφτασε την άνοιξη του 1779.^[14] Λίγο καιρό πριν την άφιξή του η πατρική του οικία είχε καταστραφεί από πυρκαγιά η οποία είχε κάψει μεγάλο μέρος της πόλης. Έτσι θα αναγκαστούν οικογενειακώς να μετοικήσουν σε άλλη συνοικία.^[15] Στο διάστημα οπότε θα γυρίσει στη Σμύρνη, θα δουλέψει ως γραμματέας του επιτρόπου πατέρα του και των άλλων επιτρόπων στο Μετόχι του Παναγίου Τάφου εκεί.^[16]

Στο Μονπελιέ

Έφυγε ξανά το 1782, για ιατρικές σπουδές στο Μονπελιέ της Γαλλίας^[17]. Χάρη στην οικονομική ενίσχυση του Μακάριου Νοταρά ολοκληρώνει τις σπουδές του.^[18] Το 1786 δημοσιεύει την διπλωματική του εργασία στη λατινική γλώσσα, με τίτλο, Pyretologiae Synopsis αλλά και τη σύντομη διδακτορική διατριβή του, Medicus Hippocraticus 1787.^[19]

Στο Παρίσι

Με το πτυχίο της ιατρικής από το Μονπελιέ είχε αποφασίσει οριστικά να μην εξασκήσει το επάγγελμα του γιατρού, αλλά να ζήσει στο Παρίσι, καλλιεργώντας τις φιλολογικές επιστήμες. Η άφιξή του στο Παρίσι συνέπεσε με τις παραμονές της Γαλλικής Επανάστασης. Αρνείται κάθε βοήθεια από φίλους και επιδίδεται σε μεταφράσεις ιατρικών έργων εκλαϊκευμένου χαρακτήρα ή αντιγράφει κείμενα από παρισινούς κώδικες, κατά παραγγελία τρίτων.^[20] Διαμένει αρχικά στην οικία του φίλου του Clavier, ενώ αργότερα, στα 1793 και 1795 στην εξοχική έπαυλη του φίλου του στην κώμη Nozaye^[21]

Το έργο του

Η εκδοτική του δραστηριότητα ξεκίνησε το 1799, με τους Χαρακτήρες του Θεόφραστου. Την επόμενη χρονιά τύπωσε το Περί ανέμων, υδάτων και τόπων του Ιπποκράτη, έκδοση που βραβεύτηκε το 1810^[24], και το 1804 τα Αιθιοπικά του Ηλιοδώρου, η εισαγωγή του οποίου είναι η πρώτη ελληνική πραγματεία για το λογοτεχνικό είδος του μυθιστορήματος^[25]. Μετά το 1805 ενέταξε τις εκδόσεις του στην σειρά Ελληνική Βιβλιοθήκη, η οποία συνεχίστηκε έως το 1827, με την χορηγία των αδερφών Ζωσιμά. Στην Ελληνική Βιβλιοθήκη εξέδωσε, μεταξύ άλλων, τους Βίους Παραλλήλους του Πλουτάρχου, Λόγους του Ισοκράτη^[26], τις τέσσερις πρώτες ραψωδίες της Ιλιάδας, Γαληνό, Στράβωνα, Μάρκο Αυρήλιο, τα Πολιτικά και τα Ηθικά Νικομάχεια του Αριστοτέλη, τα Απομνημονεύματα του Ξενοφώντα. Επίσης σχεδίαζε, αλλά ματαίωσε την έκδοση της Ιστορίας του Θουκυδίδη των αρχαίων μυθογράφων^[27] και του Ηροδότου^[28]. Σημαντική είναι και η συμβολή του στο χώρο της επιγραφικής μέσα από την έκδοση της Ύλης Χιακής αρχαιολογίας, αφού διασώζει επιγραφές που πια έχουν χαθεί, σχολιάζοντάς αυτές φιλολογικά και ιστορικά.^[29]

Το άγαλμα του Κοραή μπροστά από την Πρυτανία του Πανεπιστημίου Αθηνών

Απόψεις για την εκπαίδευση

Στα «Προλεγόμενα» των εκδόσεων αρχαίων συγγραφέων κατέθετε τις προτάσεις του για την παιδεία, το περιεχόμενο των μαθημάτων, τα εγχειρίδια και τις μεθόδους της διδασκαλίας και κυρίως την γλώσσα, που ήταν το βασικό μέλημα των λογίων κατά την περίοδο του Διαφωτισμού.Ο προβηματισμός του κάλυπτε διάφορες πτυχές της εκπαίδευσης:οργάνωση και λειτουργία των σχολείων, μεθόδους διδασκαλίας, Βασικές του ιδέες ήταν η ανάγκη «μετακένωσης» της δυτικής παιδείας στην Ελλάδα και ο εκσυγχρονισμός της διδασκαλίας, διδακτέα ύλη και σχολικά βιβλία, κατάρτιση διδασκάλων και εκπαίδευση μαθητών. Τον όρο μετακένωσις τον έπλασε ο Κοραής για να αποδώσει το αίτημα της αξιοποίησης τωνδυτικών επιτευγμάτων, που μπορούσαν να συμβάλου στην ανάπτυξη της ελληνικής προσπάθειας.^[44] Έτσι για την οργάνωση και λειτουργία των σχολείων, δεχόταν τρεις βαθμίδες:τα κοινά:υποχρεωτικά για όλους με διδασκαλία της ανάγνωσης, γραφής κι αριθμητικής αλλά και της θρησκευτικής κατηχήσεως, τα γυμνάσια της Ελληνικής φιλολογίας και τα νώτερα γυμνάσια των επιστημών. Την φροντίδα για τη σύσταση των σχολείων-προεπαναστατικά- να έχουν οι κοινότητες υπό την εποπτεία του Κοινού της Κωνσταντινουπόλεως και την αιγίδα του Πατριάρχη. Μόλις συσταθεί ανεξάρτητο Ελληνικό κράτος, τον κεντρικό συντονισμό να έχει Λειτουργός της Δημοσίου Παιδείας. Δεν αποκλείει την καταβολή διδακτρων αλλά βασικά, υποστηρίζει τη χρηματοδότηση της εκπαίδευσης από ταμείο χρηματοδοτούμενο από εισφορές λαϊκών και κληρικών και τη φορολόγηση των μονών. Για τις μεθόδους διδασκαλίας, εισηγείτο, τη χρήση σχολικών βιβλίων γραμμένων στην κοινήν γλώσσαν με την αλληλοδιδικτική μέθοδο. Ως προς τη διδακτέα ύλη, να είναι κοινή για όλα τα σχολεία κάθε βαθμίδας, τα αναγνωσματάρια να είναι όχι το Ψαλτήρι κι η Οκταήχος, αλλά βιβλία Ιστορίας και Γεωγραφίας και το Σύνταγμα της Ελληνικής Πολιτείας. Για την εφαρμογή των ιδεών του συμμετείχε στην ομάδα των λογίων που ίδρυσαν το 1811 το περιοδικό Ερμής ο Λόγιος, στο οποίο αρθρογραφούσε συχνά^[45].

Η γλώσσα του Κοραή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Όπως παρατηρεί ο Γεώργιος Μπαμπινιώτης, «Ο Κοραής ούτε στη δημοτική, όπως τη νοούμε σήμερα, έγραψε ούτε ειδική γλωσσολογική κατάρτιση διέθετε[...]έγραψε σε γλώσσα που αποτελούσε απλοποιημένη (καθαρισμένη) μορφή της Εκκλησιαστικής κοινής των τελευταίων μεταβυζαντινών αιώνων (16ος-18ος αι.)[...]στην πράξη όμως έγραψε σε μια μορφή (συνεχώς μεταβαλλόμενη) δημοτικίζουσας καθαρεύουσας».

Ο θάνατος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στην τελευταία περίοδο της ζωής του επιθυμούσε να πεθάνει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα , λόγω της κακής κατάστασης της υγείας του.^[60] Ο Κοραής υπέφερε παιδιόθεν από αιμοπτύσεις.^[61] Ο Κοραής πέθανε τελικά στο Παρίσι, στις 6 Απριλίου 1833, σε ηλικία 84 χρονών.^[62]

 

 

ΙΣΤΟΡΙΑ

                                     ΡΗΓΑΣ ΦΕΡΑΙΟΣ Η΄ ΒΕΛΕΣΤΙΝΛΗΣ

Ο Ρήγας Βελεστινλής ή Ρήγας Φεραίος (1757 - 24 Ιουνίου 1798) ήταν Έλληνας συγγραφέας, πολιτικός στοχαστής και επαναστάτης. Θεωρείται εθνομάρτυρας και πρόδρομος της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Ο ίδιος υπέγραφε ως «Ρήγας Βελεστινλής» ή «Ρήγας ο Θεσσαλός» και ουδέποτε «Φεραίος», κάτι που ίσως να είναι δημιούργημα μεταγενέστερων λογίων.^[1] Γεννήθηκε στο Βελεστίνο, τις αρχαίες Φερές, το 1757, από εύπορη οικογένεια. Από τη νεανική του ζωή τα μόνα γνωστά είναι αυτά που ίδιος αναγράφει στην Επιπεδογραφία της Φεράς νυν λεγομένης Βελεστίνος, που είναι στο 4ο φύλλο της δωδεκάφυλλης "Χάρτας της Ελλάδος", που είναι και ένα ύμνος στη γενέτειρά του. Το όνομα του πατέρα του ήταν "Κυρίτζης",όπως φαίνεται στο αυτόγραφο του Ρήγα σε βιβλίο αρχαίοι γεωγράφοι του 1571, που είναι στην Εθνική Βιβλιοθήκη Ελλάδος, συνηθισμένο όνομα στην περιοχή του Βελεστίνου, που διατηρείται μέχρι σήμερα. O πατέρας του ονομαζόταν Γεώργιος Κυρατζής ή Κυριαζής (ο παππούς του Κωνσταντίνος Κυριαζής ή Κυρατζής από το Περιβόλι Γρεβενών εγκαταστάθηκε στο Βελεστίνο που είχε μεταβληθεί σε Περιβολιώτικη παροικία, στις αρχές του 18ου αιώνα^.
Τα νεανικά χρόνια του Ρήγα Φεραίου είναι βυθισμένα στην αχλύ του θρύλου και είναι δύσκολο να ανιχνευθούν τα πραγματικά γεγονότα, όπως και ένα μεγάλο μέρος από τις δραστηριότητές του αργότερα. Αυτό οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι τα άτομα με τα οποία συνεργαζόταν συνελήφθησαν και εκτελέστηκαν, αλλά και οι περισσότερες από τις προκηρύξεις του καταστράφηκαν. Αργότερα η ανάγκη δημιουργίας εθνικών ηρώων του υπόδουλου έθνους, σε συνδυασμό με την έλλειψη σχετικής ιστοριογραφίας ανήγαγε πολλούς θρύλους περί του προσώπου του. Οι βασικότερες πληροφορίες για τον ίδιο και την οικογένειά του παρέχει ο Χριστόφορος Περραιβός που υπήρξε συνεργάτης του και συναγωνιστής.
Ταξίδεψε στην Κωνσταντινούπολη, μετά από πρόσκληση του Πρέσβη της Ρωσίας για σπουδές, στην οικία του οποίου γνώρισε τον Πρίγκιπα Αλέξανδρο Υψηλάντη (1726-1806) μέγα διερμηνέα του Σουλτάνου και παππού του μετέπειτα αρχηγού της Φιλικής Εταιρίας, επίσης Αλέξανδρου Υψηλάντη (1792-1828). Στην Πόλη διεύρυνε τις σπουδές του στη Γαλλική, στην Ιταλική και τη Γερμανική γλώσσα.
Στη Βιέννη συνεργάτες του ήσαν κυρίως Έλληνες έμποροι ή σπουδαστές, αλλά οι σημαντικότεροι από αυτούς ήταν οι αδελφοί Πούλιου, από τη Σιάτιστα της Μακεδονίας, τυπογράφοι. Στο τυπογραφείο τους τύπωσε τον Θούριο και την Χάρτα που φιλοτεχνήθηκε από τον Αυστριακό λιθογράφο Φρανσουά Μίλλερ, την επαναστατική του προκήρυξη σε χιλιάδες αντίτυπα, προκειμένου να μοιραστούν στους Έλληνες των υπόλοιπων φιλελεύθερων περιοχών των Βαλκανίων, το Σχολείον των ντελικάτων Εραστών, το Φυσικής απάνθισμα, το Ηθικός Τρίπους, Το Σύνταγμα της Ελληνικής Δημοκρατίας, Τα Δίκαια του ανθρώπου, καθώς και το Νέος Ανάχαρσις.

Ο Ρήγας συνελήφθη στην Τεργέστη την 1η Δεκεμβρίου του 1797 μαζί με τον Περραιβό. Κατόπιν οδηγήθηκε στη Βιέννη, στις 14 Φεβρουαρίου 1798, όπου ανακρίθηκε μαζί με τους υπόλοιπους συντρόφους του.^[3] Κατάληξη των ανακρίσεων, σε συνδυασμό με τις συνεννοήσεις με τον Σουλτάνο, ήταν να εκτοπισθούν από τους συλληφθέντες οι Αυστριακοί και άλλων εθνοτήτων υπήκοοι για να δικαστούν από τις Αυστριακές αρχές, εκτός από τους Οθωμανούς, που απελάθηκαν και οδηγήθηκαν στην Οθωμανική επικράτεια για να υποστούν τις κυρώσεις του Σουλτάνου. Ο Ρήγας (41 χρονών) και οι επτά σύντροφοί του που ανήκαν στην ίδια κατηγορία, ο Ευστράτιος Αργέντης (31 χρονών, έμπορος από τη Χίο), ο Δημήτριος Νικολίδης (32 χρονών, γιατρός από τα Ιωάννινα), ο Αντώνιος Κορωνιός (27 χρονών, έμπορος και λόγιος από τη Χίο), ο Ιωάννης Καρατζάς (31 χρονών, λόγιος από τη Λευκωσία της Κύπρου), ο Θεοχάρης Γεωργίου Τουρούντζιας (22 χρονών, έμπορος από την Σιάτιστα), ο Ιωάννης Εμμανουήλ (24 χρονών, φοιτητής της ιατρικής από τη Καστοριά) και ο Παναγιώτης Εμμανουήλ (22 χρονών, αδερφός του προηγούμενου και υπάλληλος του Αργέντη), με συνοδεία των αυστριακών αρχών παραδόθηκαν στις 10 Μαΐου 1798 στους Τούρκους του Βελιγραδίου και φυλακίστηκαν στον πύργο Nebojša (Небојша), παραποτάμιο φρούριο του Βελιγραδίου. Εκεί, ύστερα από συνεχή βασανιστήρια, στις 24 Ιουνίου του 1798, στραγγαλίστηκαν και τα σώματά τους ρίχτηκαν στον Δούναβη.

ΠΗΓΗ:WIKIPEDIA 

                                          ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ
                               ΣΤΟ 1ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΨΑΧΝΩΝ

        Στα πλαίσια των προγραμματισμένων παιδαγωγικών συναντήσεων με το διδακτικό προσωπικό των σχολείων της περιφέρειάς παιδαγωγικής ευθύνης του, επισκέφθηκε το σχολείο μας ο Σχολικός Σύμβουλος της 3ης εκπαιδευτικής περιφέρειας Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Δρ Μητάκος Δημήτριος και συζήτησε με τους εκπαιδευτικούς για το προγραμματισμό του εκπαιδευτικού έργου γης νέας σχολικής χρονιάς 2014-15.

                                                                         ΨΑΧΝΑ 8 Οκτωβρίου 2014

ΙΣΤΟΡΙΑ

ΦΑΝΑΡΙΩΤΕΣ                                 Oι Φαναριώτες και το πολιτικό τους όραμα
		Προσωπογραφία του Νικολάου Μαυροκορδάτου,                                                                          του πρώτου έλληνα ηγεμόνα της Βλαχίας, 1721   Mετά την πτώση της Kωνσταντινούπολης η βυζαντινή αριστοκρατία βαθμιαία εξαφανίστηκε, καθώς πολλά μέλη της διέφυγαν στη Δύση και άλλα έχασαν τη ζωή τους τη νύχτα της άλωσης. Mια νέα όμως τάξη άρχισε να διαμορφώνεται στην Kωνσταντινούπολη, η οποία επιβλήθηκε βαθμιαία μέσα από την άσκηση επιστημονικών επαγγελμάτων και την οικονομική της ευρωστία. H νέα αυτή αριστοκρατία εγκαταστάθηκε γύρω από το Πατριαρχείο, στη νέα του έδρα, στη συνοικία του Φαναρίου.  Oι Φαναριώτες, όπως αποκλήθηκαν, ήταν κυρίως ελληνικής καταγωγής, αν και ανάμεσά τους υπήρχαν εξελληνισμένες οικογένειες Pουμάνων, Aλβανών και Iταλών. H ανάδειξή τους ως πολιτικών και κοινωνικών παραγόντων του ελληνικού έθνους και της οθωμανικής διοίκησης ανάγεται στα μέσα του 17ου αιώνα, όταν για πρώτη φορά ένας ΄Eλληνας από την Tραπεζούντα, ο Παναγιώτης Nικούσιος, με σπουδές στην Πάδοβα και γλωσσομαθής κατέλαβε τη θέση του μεγάλου δραγομάνου της Πύλης. ΄Eκτοτε, ορθόδοξοι Φαναριώτες, οι οποίοι ήταν οι πλέον καλλιεργημένοι, γλωσσομαθείς και με εμπειρία από την Eυρώπη, υπήκοοι της αυτοκρατορίας, καταλάμβαναν το αξίωμα αυτό, στο οποίο σύντομα προστέθηκαν τα αξιώματα του δραγομάνου του στόλου και κυρίως, από τις αρχές του 18ου αιώνα, των ηγεμόνων των αυτόνομων παραδουνάβιων ηγεμονιών της Bλαχίας και της Mολδαβίας
		Πρώτος έλληνας ηγεμόνας στη Bλαχία το 1709 και έπειτα στη Mολδαβία το 1710 έγινε ο Nικόλαος Mαυροκορδάτος. Στις ηγεμονίες οι Φαναριώτες έγιναν κατ' αρχάς ευνοϊκά δεκτοί, καθώς ο ελληνικός πολιτισμός που έφερναν μαζί τους ήταν αρκετά ισχυρός για να ανακόψει τη σλαβική πολιτισμική επιρροή που είχε επιβληθεί μέσω της Εκκλησίας. Σε μεγάλο βαθμό οι Φαναριώτες υπήρξαν φορείς του Διαφωτισμού με αξιόλογο για την εποχή τους εκπαιδευτικό και νομοθετικό έργο. ΄Oμως, η διοίκησή τους ήγηρε ύστερα από κάποιο διάστημα τη δυσαρέσκεια της ρουμανικής κοινής γνώμης. Tούτο συνέβη γιατί οι Φαναριώτες κατά την άφιξή τους στις ηγεμονίες συνοδεύονταν από μεγάλο αριθμό συγγενών και φίλων, τους οποίους διόριζαν σε κρατικές θέσεις. Οι τελευταίοι, επειδή η θέση τους ήταν μονίμως επισφαλής, προσπαθούσαν να αποκομήσουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερα οικονομικά οφέλη σε όσο το δυνατόν μικρότερο χρονικό διάστημα.
'Αρχοντας της Μολδοβλαχίας, με τη χαρακτηριστική ενδυμασία, 1714-15				δραγομάνος: η ακριβής μετάφραση της λέξης δραγομάνος είναι διερμηνέας. Στην πραγματικότητα όμως τα καθήκοντά του άπτονταν και της διπλωματικής διαμεσολάβησης. δραγομάνος του στόλου: συνόδευε τον καπουδάν πασά κατά την ετήσια έξοδό του στο Aιγαίο και διαχειριζόταν τα ζητήματα συλλογής φόρων, ναυτολογίας καθώς και κάθε πρόβλημα που παρουσιαζόταν στη διοίκηση των νησιών.
				Οι θέσεις που κατείχαν οι Φαναριώτες μέσα στον οθωμανικό κρατικό μηχανισμό και μέσα στην Ορθοδοξία και η διοικητική τους εμπειρία από τις ηγεμονίες συνέτειναν στο να ριζωθεί στον κύκλο τους η πεποίθηση ότι αυτοί ήταν οι εκλεκτοί του έθνους και η ηγετική του τάξη. Oι φαναριώτικες οικογένειες (Mαυροκορδάτοι, Yψηλάντηδες, Παλαιολόγοι, Kαντακουζηνοί και Kομνηνοί) υπερηφανεύονταν για την καταγωγή τους από αρχοντικούς οίκους του Bυζαντίου και αυτοαποκαλούνταν άρχοντες του γένους των Pωμαίων, αν και στην πραγματικότητα δεν ήταν απόγονοι των βυζαντινών αρχόντων. Tο πολιτικό τους όραμα ήταν η αναβίωση της βυζαντινής αυτοκρατορίας υπό τη δική τους ηγεμονία. Xαρακτηριστικό αυτού του πολιτικού τους οράματος αποτελεί το γεγονός ότι για την ανάρρησή τους στο θρόνο των ηγεμονιών ακολουθούσαν το τυπικό της στέψης των αυτοκρατόρων του Bυζαντίου. H τακτική τους αυτή δεν αποσκοπούσε στην άμεση σύγκρουση με την οθωμανική αυτοκρατορία, αφού από την ύπαρξή της ωφελούνταν και οι ίδιοι. Aπέβλεπαν όμως στη σταδιακή διάβρωση του οθωμανικού κράτους και στην τελική αντικατάστασή του από μια νέα βυζαντινή αυτοκρατορία, όπου ο χριστιανισμός και ο ελληνικός πολιτισμός θα κυριαρχούσαν. ΠΗΓΗ:  Ι.Μ.Ε.

ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ ΜΑΘΗΤΩΝ

        ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΗΜΕΡΑ  ΣΧΟΛΙΚΟΥ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ

Στα πλαίσια των εκδηλώσεων της Πανελλήνιας Ημέρας Σχολικού Αθλητισμού οι μαθητές του 1ου Δημοτικού Σχολείου Ψαχνών με την καθοδήγηση και συντονισμό των δράσεων της εκπαιδευτικού Φυσικής Αγωγής Διαμαντάκου Αικατερίνης, οι μαθητές ανά δυο τάξεις έπαιξαν παιχνίδια ώστε μέσα από αυτά να υπάρχει ευγενής άμιλλα και υγιής ανταγωνισμός, όπως και η αποδοχή του συναθλητή χωρίς προκαταλήψεις.

Επίσης οι μαθητές των τάξεων παρακολούθησαν τις ταινίες "Happy feet" (Α,Β,Γ τάξεις) και το "Καναρινί ποδήλατο" οι Δ,Ε,ΣΤ, τάξεις